1. Dzisiejsza niedziela, to piata niedziela miesiąca i XXII zwykła.
2. We wtorek 1 września o godz. 8.00 Msza święta na rozpoczęcie roku szkolnego 2026/2027. Zapraszamy Dyrekcję, nauczycieli, pracowników, dzieci i młodzież. W tym dniu przeżywać będziemy 87 rocznicę wybuchu II wojny światowej – pamiętajmy w modlitwie o tych którzy polegli w obronie naszej Ojczyzny.  
3. Prosimy o wpisywanie swoich próśb i podziękowań w Księdze podziękowań i próśb za wstawiennictwem naszego Patrona św. Kazimierza Królewicza. Szóste nabożeństwo już 4 września.
4. W środę o godz. 17.00 wystawienie N. Sakramentu i nabożeństwo wynagradzające NSPJ, które poprowadzi wspólnota Intronizacyjna Najświętszego Serca Pana Jezusa.
5. W tym tygodniu przypadają pierwszy czwartek, piątek i sobota miesiąca. W czwartek wystawienie N. Sakramentu o godz. 17.30 i modlitwa o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Zapraszamy do wspólnej modlitwy. W pierwszy piątek miesiąca z komunią św. do chorych, uda się ks. Mirosław od godz. 9.00. W pierwszy piątek miesiąca okazja do spowiedzi od godz. 17.00. W pierwszą sobotę miesiąca z komunią św. do chorych, uda się ks. Proboszcz od godz. 9.00. Prosimy zgłaszać w zakrystii tylko te osoby, które nie były jeszcze zgłoszone, a pragną przyjąć Pana Jezusa w Komunii św. O godz. 17.00 – nabożeństwo ku czci Niepokalanego Serca Matki Bożej.
6. Przyszła niedziela, to pierwsza niedziela miesiąca i XXIV Niedziela Zwykła.Po Mszy św. o godz. 9.00 zmiana tajemnic różańcowych, taca przeznaczona na spłatę za ogrzewanie kościoła. Zapraszamy dzieci wraz z rodzicami w każdą niedzielę na Mszę Świętą o godz. 12.00. Na tej Mszy będzie kazanie do dzieci, a na koniec błogosławieństwo wszystkich dzieci. Prosimy, aby rodzice zachęcali dzieci, a szczególnie młodzież przygotowującą się do bierzmowania, by zaangażowali się w grupy parafialne szczególnie scholę i ministrantów. Z nowym rokiem szkolnym zapraszamy do zaangażowania się wiernych do udziału w ruchach i wspólnotach parafialnych, które ożywią naszą Parafię.
7. Dnia 6 września ( w niedzielę) w Ostrowcu Świętokrzyskim odbędzie się Marsz dla Życia i Rodziny. Rozpocznie się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego; godz. 15.00 nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego; krótka konferencja; przemarsz ulicami miasta do kościoła św. Jadwigi na Stawkach i piknik rodzinny.
8. 12 września VIII Parafialna Pielgrzymka do tronu Matki Bożej Częstochowskiej z uroczystym aktem zawierzenia naszej Parafii, rodzin Niepokalanemu Sercu Królowej Polski pod hasłem: „śladami św. Kazimierza Królewicza”. Zapisy w zakrystii.
9. 13 września zapraszamy na XIX Dni ks. Kardynała Adama Kozłowieckiego do Huty Komorowskiej. Zapisy w zakrystii.
10. Dziękujemy 1 mieszkańcowi z Bl. 31 za posprzątanie świątyni. Na przyszły tydzień prosimy mieszkańców z Bl. 32. Nasz udział w sprzątaniu jest obowiązkiem i wyrazem chrześcijańskiej miłości i wdzięczności naszego serca wobecprzygotowały świątynię w zeszłym tygodniu.

Katecheza, 30 sierpnia 2026.Trzy sposoby realizacji miłosierdzia – czyn, słowo, modlitwa.

Święta Siostra Faustyna Kowalska zapisała w swoim „Dzienniczku” bardzo ważnesłowa, które usłyszała od Pana Jezusa: „Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdziabliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa”. Jezus dodał również: „W tychtrzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia” (Dz. 742). Miłosierdzie nie jest tylkouczuciem. Nie wystarczy wzruszyć się cierpieniem drugiego człowieka, powiedzieć, że jestnam go żal, a później przejść obok niego obojętnie. Prawdziwe miłosierdzie powinnoprowadzić do konkretnej postawy wobec bliźniego. Jezus wskazuje nam trzy drogi: czyn,słowo i modlitwę.Pierwszym sposobem realizacji miłosierdzia jest czyn. Pan Jezus bardzo wyraźniepokazuje w Ewangelii, że nasza miłość do drugiego człowieka powinna wyrażać się wkonkretnym działaniu. Powiedział przecież: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłemspragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, aprzyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliściedo Mnie” (Mt 25,35–36). Miłosierdzie zaczyna się więc wtedy, kiedy dostrzegamy człowieka,który czegoś potrzebuje, i próbujemy mu pomóc przez konkretny uczynek. Pan Jezuspowiedział św. Faustynie: „Nawet wiara najsilniejsza nic nie pomoże bez uczynków” (Dz.742). Wiara nie może więc ograniczać się jedynie do modlitwy czy pięknych słów. Powinnabyć widoczna w sposobie, w jaki traktujemy innych ludzi.Nie zawsze jednak jesteśmyw stanie pomóc drugiemu        człowiekowi   poprzezkonkretny czyn. Czasami nie mamy odpowiednich możliwości albo nie potrafimy rozwiązaćczyjegoś problemu. Wtedy pozostaje drugi sposób czynienia miłosierdzia – słowo. Słowoposiada ogromną siłę. Może człowieka zranić, ale może również podnieść go na duchu. Jednozdanie wypowiedziane w gniewie może pozostać w czyjejś pamięci przez wiele lat. Podobniejedno dobre słowo może dać człowiekowi siłę w bardzo trudnej chwili. Pan Jezus uczył:„Błogosławieni       miłosierni,            albowiem        oni miłosierdzia         dostąpią” (Mt 5,7). Warto więczastanowić się, czy nasze słowa przynoszą innym pokój, czy raczej pozostawiają po sobie ból.Trzecim sposobem czynienia miłosierdzia jest modlitwa. Może się wydawać, że jestona czymś najmniej konkretnym. Tymczasem Jezus stawia ją obok czynu i słowa. Są przecieżsytuacje, w których nie możemy niczego zrobić. Człowiek, któremu chcielibyśmy pomóc,może znajdować się bardzo daleko. Możemy wiedzieć o czyjejś chorobie, cierpieniu czytrudnej sytuacji,      ale nie mamy możliwości,aby ją zmienić.Wtedy zawsze pozostajemodlitwa. Możemy modlić się za chorego, za człowieka samotnego, za rodzinę przeżywającątrudności, za osobę poszukującą pracy, za ludzi dotkniętych wojną czy klęską żywiołową.Możemy modlić się również za tych, których osobiście nie znamy. Modlitwa ma jeszcze jednąniezwykłą cechę. Dzięki niej możemy okazywać miłosierdzie również tym, których nigdy niespotkamy. Możemy modlić się za ludzi żyjących na drugim końcu świata, za cierpiących, zaprześladowanych, a także za zmarłych. Nasze ręce nie wszędzie mogą dotrzeć, nasze słowanie do każdego mogą trafić, ale modlitwa nie zna takich granic.

1. Dzisiejsza niedziela, to trzecia niedziela miesiąca i XX Niedziela Zwykła. Taca przeznaczona na wystrój kościoła.
2. . Miesiąc sierpień wyróżnia się jednak szczególnym splotem   historycznych   rocznic   i   świąt   maryjnych. Staje się   to wyzwaniem dla kolejnych pokoleń, aby niezłomnie strzec pamięci historycznej i naszej chrześcijańskiej tożsamości.   Aby odważnie  bronić   niepodległości i wolności wewnętrznej. Tylko wtedy Polska zachowa niepodległość, kiedy będzie ziemią   ludzi   wewnętrznie   wolnych. Tego   uczy   nas   kolejny   w   naszym   życiu sierpień – miesiąc dobrowolnej abstynencji od alkoholu.
3. Prosimy o wpisywanie swoich próśb i podziękowań w Księdze podziękowań i próśb za wstawiennictwem naszego Patrona św. Kazimierza Królewicza. Szóste nabożeństwo już 4 września.
4. Czas wakacji jest czasem odpoczynku od szkoły. Drodzy Rodzice, babicie i was dziadków prosimy! Przypominajcie swoim pociechom, że nigdy nie ma wakacji od modlitwy porannej i wieczornej i niedzielnej Mszy świętej.
5. W poniedziałek wspomnienie św. Jacka, prezbitera.
6. W środę o godz. 17.00 wystawienie N. Sakramentu i nabożeństwo wynagradzające NSPJ, które poprowadzi wspólnota Intronizacyjna Najświętszego Serca Pana Jezusa.
7. We czwartek wspomnienie św. Bernarda, op. dK.
8. W piątek wspomnienie Św. Piusa X, pap.
9. W sobotę wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, Królowej.
10. Przyszła niedziela, to czwarta niedziela miesiąca i XXI Niedziela Zwykła.
11. 12 września VIII Parafialna Pielgrzymka do tronu Matki Bożej Częstochowskiej z uroczystym aktem zawierzenia naszej Parafii, rodzin Niepokalanemu Sercu Królowej Polski pod hasłem: „śladami św. Kazimierza Królewicza”. Zapisy w zakrystii.
12. 13 września zapraszamy na XIX Dni ks. Kardynała Adama Kozłowieckiego do Huty Komorowskiej. Zapisy w zakrystii.
13. Dziękujemy 1 mieszkańcowi z Bl. 27 za posprzątanie świątyni. Na przyszły tydzień prosimy mieszkańców z Bl. 30. Nasz udział w sprzątaniu jest obowiązkiem i wyrazem chrześcijańskiej miłości i wdzięczności naszego serca wobec osób, które przygotowały świątynię w zeszłym tygodniu.

Katecheza 16 sierpnia 2026.Uczynki miłosierne względem ciała – więźniów pocieszać.

Kolejnym uczynkiem miłosierdzia względem ciała jest „więźniów pocieszać”. PanJezus powiedział: „Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,36). Są to słowaniezwykle wymagające. Łatwiej bowiem dostrzec Chrystusa w człowieku chorym, głodnymczy bezdomnym. Znacznie trudniej zobaczyć Go w kimś, kto dopuścił się zła i z tego powoduznalazł się w więzieniu. Jezus jednak nie mówi, że mamy pochwalać jego czyny. Przypominanatomiast, że nawet człowiek, który popełnił poważne zło, nie przestaje być człowiekiem i nietraci swojej godności.Więzienie jest miejscem odbywania kary. Człowiek, który popełnił przestępstwo,powinien ponieść konsekwencje swojego czynu. Miłosierdzie nie oznacza przecież rezygnacjize sprawiedliwości ani udawania, że nic złego się nie wydarzyło. Chrześcijaństwo uczyjednak, że czym innym jest potępienie złego czynu, a czym innym całkowite przekreślenieczłowieka. Można powiedzieć: „To, co zrobiłeś, było złe”, a jednocześnie wierzyć, żeczłowiek może uznać swoją winę, żałować, naprawić wyrządzone zło – na ile jest to możliwe– i rozpocząć nowe życie.Pobyt w więzieniu wiąże się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Jest to przede wszystkim utrata wolności, ale także rozłąka z rodziną, samotność, wstyd, poczucieodrzucenia i niepewność dotycząca przyszłości. Niejeden człowiek zaczyna wtedy zadawaćsobie pytania: Czy ktoś jeszcze na mnie czeka? Czy rodzina mi wybaczy? Czy po wyjściu zwięzienia znajdę pracę? Czy będę potrafił rozpocząć życie od nowa? Czy Bóg może miprzebaczyć to, co zrobiłem? Właśnie w takich chwilach szczególnego znaczenia nabieraobecność drugiego człowieka. Czasami rozmowa, list, dobre słowo czy zapewnienie omodlitwie mogą obudzić nadzieję, która zaczęła już gasnąć. Człowiek pozbawiony wolnościpotrzebuje bowiem nie tylko odbyć karę, ale również uwierzyć, że jego życie nie musizakończyć się na popełnionym złu.Pismo Święte wielokrotnie pokazuje nam ludzi, którzy dopuścili się poważnychgrzechów, a mimo to Bóg ich nie przekreślił. Święty Piotr zaparł się Jezusa, a później zostałpierwszym spośród Apostołów. Święty Paweł prześladował chrześcijan, a po spotkaniu zChrystusem stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Dobry łotr, ukrzyżowanyobok Jezusa, sam przyznał, że ponosi słuszną karę za swoje czyny. Kiedy jednak zwrócił siędo Chrystusa słowami: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”,usłyszał odpowiedź: „Dziś będziesz ze Mną w raju” (Łk 23,42–43). Ta scena pokazuje cośbardzo ważnego. Jezus nie powiedział, że zło popełnione przez tego człowieka nie miałoznaczenia. Nie unieważnił również konsekwencji jego czynów. Dostrzegł jednak w nim skruchę i pragnienie przemiany.             Do ostatniej chwili pozostawił mu otwartą drogę domiłosierdzia. Dla Boga żaden człowiek nie jest więc przypadkiem beznadziejnym.Pięknym przykładem takiej postawy jest św. Jan Paweł II. 13 maja 1981 roku na placuśw. Piotra został ciężko postrzelony przez Mehmeta Ali Agcę. Papież przeżył zamach, a dwalata później udał się do więzienia, aby spotkać się ze swoim zamachowcem. Rozmawiał z nimosobiście i okazał mu przebaczenie. Nie oznaczało to, że uznał zamach za rzecz nieważnąalbo że sprzeciwiał się sprawiedliwej karze. Pokazał natomiast, że chrześcijanin możeprzebaczyć nawet temu, kto wyrządził mu wielką krzywdę.​„Więźniów pocieszać” nie oznacza więc jedynie odwiedzania zakładów karnych. Niekażdy ma taką możliwość ani nie każdy jest do tego powołany. Możemy jednak modlić się zawięźniów, wspierać duszpasterstwo więzienne, pomagać rodzinom osób osadzonych, a takżenie przekreślać tych, którzy po odbyciu kary próbują powrócić do normalnego życia. Jeżeliczłowiek szczerze chce się zmienić, powinien otrzymać szansę. Bóg bowiem nigdy niezamyka przed człowiekiem drogi powrotu.

1. Dzisiejsza niedziela, to czwarta niedziela miesiąca i XXI Niedziela Zwykła.

2. Miesiąc sierpień wyróżnia się jednak szczególnym splotem historycznych rocznic i świąt maryjnych. Staje się to wyzwaniem dla kolejnych pokoleń, aby niezłomnie strzec pamięci historycznej i naszej chrześcijańskiej tożsamości. Aby odważnie bronić niepodległości i wolności wewnętrznej. Tylko wtedy Polska zachowa niepodległość, kiedy będzie ziemią ludzi wewnętrznie wolnych. Tego uczy nas kolejny w naszym życiu sierpień – miesiąc dobrowolnej abstynencji od alkoholu.

3. Prosimy o wpisywanie swoich próśb i podziękowań w Księdze podziękowań i próśb za wstawiennictwem naszego Patrona św. Kazimierza Królewicza. Szóste nabożeństwo już 4 września.

4. Czas wakacji jest czasem odpoczynku od szkoły. Drodzy Rodzice, babicie i was dziadków prosimy! Przypominajcie swoim pociechom, że nigdy nie ma wakacji od modlitwy porannej i wieczornej i niedzielnej Mszy świętej.

5. W poniedziałek święto św. Bartłomieja, Ap. Msze św. o godz. 7.00; 18.00.

6. W środę uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Odnowienie Jasnogórskich Ślubów Narodu. Msze św. o godz. 7.00 i 18.00. Natomiast o godz. 17.00 wystawienie N. Sakramentu i nabożeństwo wynagradzające NSPJ, które poprowadzi wspólnota Intronizacyjna Najświętszego Serca Pana Jezusa.

7. We czwartek wspomnienie św. Moniki.

8. W piątek wspomnienie Św. Augustyna, b. dK.

9. W sobotę wspomnienie męczeństwa św. Jana Chrzciciela.

10. Przyszła niedziela, to szósta niedziela zwykła.

11. Dnia 6 września ( w niedzielę) w Ostrowcu Świętokrzyskim odbędzie się Marsz dla Życia i Rodziny. Rozpocznie się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego; godz. 15.00- nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego; krótka konferencja; przemarsz ulicami miasta do kościoła św. Jadwigi na Stawkach i piknik rodzinny.

12. 12 września VIII Parafialna Pielgrzymka do tronu Matki Bożej Częstochowskiej z uroczystym aktem zawierzenia naszej Parafii, rodzin Niepokalanemu Sercu Królowej Polski pod hasłem: „śladami św. Kazimierza Królewicza”. Zapisy w zakrystii.

13. 13 września zapraszamy na XIX Dni ks. Kardynała Adama Kozłowieckiego do Huty Komorowskiej. Zapisy w zakrystii.

14. Dziękujemy 5 mieszkańcom z Bl. 30 za posprzątanie świątyni. Na przyszły tydzień prosimy mieszkańców z Bl. 31. Nasz udział w sprzątaniu jest obowiązkiem i wyrazem chrześcijańskiej miłości i wdzięczności naszego serca wobec osób, które przygotowały świątynię w zeszłym tygodniu.

Katecheza 23 sierpnia 2026.

Uczynki miłosierne względem ciała – umarłych grzebać.

Kolejnym uczynkiem miłosierdzia względem ciała jest „umarłych grzebać”. Pismo Święte wielokrotnie ukazuje troskę o godny pochówek jako wyraz miłości, szacunku i miłosierdzia. Szczególnie pięknym przykładem jest Tobiasz. Żyjąc na wygnaniu, z narażeniem własnego bezpieczeństwa grzebał ciała swoich rodaków, których pozostawiano bez pochówku. Mówi o sobie: „Jeżeli widziałem zwłoki któregoś z rodaków porzucone poza murami Niniwy, grzebałem je” (Tb 1,17). Nie był to dla niego jedynie obowiązek wynikający z tradycji. Był to czyn miłości wobec człowieka, który sam nie mógł już w żaden sposób odwdzięczyć się za okazane mu dobro. Właśnie tutaj odkrywamy istotę tego uczynku miłosierdzia. Człowiek zmarły nie może nam już niczego dać. Nie podziękuje, nie odwzajemni przysługi, nie pochwali naszego działania. Dlatego troska o zmarłych jest jednym z najbardziej bezinteresownych uczynków miłości. Szczególne znaczenie ma dla nas pogrzeb samego Jezusa. Po Jego śmierci na krzyżu pojawia się Józef z Arymatei. Ewangelista mówi: „Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie” (Mt 27,59–60). Był to gest wymagający odwagi. Jezus został przecież skazany i ukrzyżowany jak przestępca. Józef nie wstydził się jednak Jego ciała. Otoczył je szacunkiem i zapewnił Mu godny pochówek. Kościół od początku otaczał ciała zmarłych wielkim szacunkiem. Ciało człowieka nie jest przecież tylko „rzeczą”, którą po śmierci można odrzucić. To ciało zostało stworzone przez Boga. To przez ciało człowiek kochał, pracował, modlił się, cierpiał i służył innym. Święty Paweł przypomina: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego?” (1 Kor 6,19). Szacunek dla ciała nie kończy się więc wraz ze śmiercią. Uczynek „umarłych grzebać” nie ogranicza się jedynie do zorganizowania pogrzebu. Możemy rozumieć go szerzej. Jest nim uczestnictwo w pogrzebie człowieka, szczególnie wtedy, gdy chcemy wesprzeć jego rodzinę. Jest nim troska o groby naszych bliskich. Jest nim pamięć o grobach opuszczonych i zapomnianych. Jest nim szacunek wobec cmentarza, który dla chrześcijanina jest miejscem świętym – miejscem modlitwy i oczekiwania na zmartwychwstanie. Jest nim również modlitwa za zmarłych. Tutaj uczynek miłosierdzia względem ciała spotyka się z uczynkiem miłosierdzia względem duszy – „modlić się za żywych i umarłych”. Pismo Święte mówi o Judzie Machabeuszu, który polecił złożyć ofiarę za poległych. Autor natchniony komentuje: „Świętą i zbawienną jest myśl modlić się za umarłych, aby od grzechów byli uwolnieni” (por. 2 Mch 12,45–46). Dlatego chrześcijanin nie mówi tylko: „Będę cię pamiętał”. Robi coś więcej – modli się. Zamawia Mszę Świętą, ofiaruje Komunię Świętą, różaniec, odpusty, cierpienie czy dobre uczynki w intencji zmarłego. Jest to szczególny rodzaj miłości, ponieważ człowiek zmarły nie może nam już powiedzieć, czy tej modlitwy potrzebuje. My jednak z nadzieją powierzamy go miłosierdziu Boga. „Umarłych grzebać” oznacza więc ostatecznie nie pozwolić, aby śmierć odebrała człowiekowi jego godność, a nam – nadzieję. Kiedy stoimy nad grobem bliskiego człowieka, widzimy ziemię, krzyż i zapisane na nagrobku imię. Wiara każe nam jednak patrzeć dalej. Przypomina słowa Jezusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

1. Dzisiejsza niedziela, to to druga niedziela miesiąca i XIX Niedziela zwykła. Swoimi modlitwami i ofiarą wspieramy naszego rodaka o. Michała Szawana posługującego na misjach w Papui Nowej Gwinei.
2. Miesiąc sierpień wyróżnia się jednak szczególnym splotem   historycznych   rocznic   i   świąt   maryjnych. Staje się   to wyzwaniem dla kolejnych pokoleń, aby niezłomnie strzec pamięci historycznej i naszej chrześcijańskiej tożsamości.   Aby odważnie   bronić   niepodległości i wolności wewnętrznej. Tylko wtedy Polska zachowa niepodległość, kiedy będzie ziemią   ludzi   wewnętrznie   wolnych. Tego   uczy   nas   kolejny   w   naszym   życiu sierpień – miesiąc dobrowolnej abstynencji od alkoholu.
3. Prosimy o wpisywanie swoich próśb i podziękowań w Księdze podziękowań i próśb za wstawiennictwem naszego Patrona św. Kazimierza Królewicza. Szóste nabożeństwo już 4 września.
4. Czas wakacji jest czasem odpoczynku od szkoły. Drodzy Rodzice, babicie i was dziadków prosimy! Przypominajcie swoim pociechom, że nigdy nie ma wakacji od modlitwy porannej i wieczornej i niedzielnej Mszy świętej.
5. W poniedziałek święto świętego Wawrzyńca, diak. i męczennika.Msza św. o godz. 7.00 ; 18.00.
6. W środę o godz. 17.00 wystawienie N. Sakramentu i nabożeństwo wynagradzające NSPJ, które poprowadzi wspólnota Intronizacyjna Najświętszego Serca Pana Jezusa.
7. We czwartek o godz. 18.00 Msza święta i procesja fatimska, która przejdzie ulicami naszego Osiedla.
8. W sobotę uroczystość wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Msze św. o godz. 7.00; 9.0; 10.30; 12.00; 18.00. Po każdej Mszy świętej poświecenie zbóż, ziół i owoców.
9. Przyszła niedziela, to trzecia niedziela miesiąca i XX Niedziela Zwykła. Taca przeznaczona na wystrój kościoła.
10. 12 września VIII Parafialna Pielgrzymka do tronu Matki Bożej Częstochowskiej z uroczystym aktem zawierzenia naszej Parafii, rodzin Niepokalanemu Sercu Królowej Polski pod hasłem: „śladami św. Kazimierza Królewicza”. Zapisy w zakrystii.
11. 13 września zapraszamy na XIX Dni ks. Kardynała Adama Kozłowieckiego do Huty Komorowskiej. Zapisy w zakrystii.
12. Dziękujemy 5 mieszkańcom z Bl. 26 za posprzątanie świątyni.

Katecheza 9 sierpnia 2026.

Uczynki miłosierne względem ciała – chorych nawiedzać

Jednym z uczynków miłosierdzia względem ciała jest „chorych nawiedzać”. Sam Jezus powiedział: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25,36). W tych prostych słowach Chrystus pokazuje, że każda wizyta u człowieka chorego jest jednocześnie spotkaniem z Nim samym. Nie mówi: „uleczyliście Mnie” czy „usunęliście moje cierpienie”, ale: „odwiedziliście Mnie”. Oznacza to, że już sama obecność przy cierpiącym ma wielką wartość w oczach Boga. Słowa Jezusa skłaniają nas do postawienia kilku ważnych pytań. Kim jest człowiek chory? Dlaczego odwiedziny są dla chorego tak ważne? Jak możemy wypełniać ten uczynek miłosierdzia we współczesnym świecie? Czy naprawdę dostrzegamy Chrystusa w człowieku cierpiącym?

Choroba jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń ludzkiego życia. Nikt jej nie planuje ani nie pragnie. Potrafi zmienić codzienne obowiązki, odebrać siły, ograniczyć samodzielność i sprawić, że człowiek zaczyna czuć się ciężarem dla innych. Często największym cierpieniem nie jest sam ból fizyczny, ale samotność. Wielu chorych przyznaje, że najbardziej boli ich nie choroba, lecz poczucie opuszczenia. Gdy przestają odwiedzać ich znajomi, a telefon milknie, rodzi się przekonanie, że nie są już nikomu potrzebni. Chorzy potrzebują nie tylko lekarstw i profesjonalnej opieki, ale również obecności drugiego człowieka, który poświęci im czas, wysłucha ich i okaże życzliwość.

Święta Matka Teresa z Kalkuty mówiła, że największą chorobą współczesnego świata jest poczucie bycia niekochanym i niechcianym. Dlatego nie ograniczała swojej posługi jedynie do opatrywania ran i podawania lekarstw. Przede wszystkim dawała chorym swoją obecność, czułość i szacunek. Wiedziała, że człowiek potrzebuje nie tylko leczenia ciała, ale również miłości, która uzdrawia serce. Odwiedzanie chorych nie zawsze wymaga wielkich poświęceń. Czasem wystarczy kilka minut rozmowy, wspólna modlitwa, przeczytanie fragmentu Pisma Świętego, pomoc w codziennych obowiązkach czy zwykłe wysłuchanie drugiego człowieka. Nieraz największym darem jest cierpliwe milczenie i obecność. Chory nie oczekuje pięknych przemówień ani gotowych odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia. Pragnie przede wszystkim wiedzieć, że nie został zapomniany.

Pan Jezus powiedział: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,35). Odwiedzanie chorych jest jedną z najpiękniejszych form takiej miłości. Wymaga czasu, cierpliwości i rezygnacji z własnej wygody, ale właśnie dlatego ma tak wielką wartość. Miłosierdzie nie polega jedynie na współczuciu, lecz na konkretnych czynach. Warto więc rozejrzeć się wokół siebie. Być może niedaleko mieszka starszy sąsiad, którego od dawna nikt nie odwiedził. Może ktoś z rodziny od wielu tygodni zmaga się z chorobą i czeka na zwykłą rozmowę. A może w naszej parafii są osoby, które z powodu wieku lub cierpienia nie mogą już uczestniczyć we Mszy Świętej. Dla nich nasza obecność może stać się znakiem, że Bóg o nich nie zapomniał. Odwiedzając chorego z miłości do Chrystusa, nie tylko niesiemy pomoc drugiemu człowiekowi. Bardzo często sami wracamy bogatsi o doświadczenie pokory, wdzięczności i głębszego spojrzenia na życie. To właśnie chorzy uczą nas, jak cenne są zdrowie, czas i obecność drugiego człowieka. A Pan Jezus zapewnia, że wszystko, co uczynimy jednemu z tych najmniejszych, Jemu samemu uczynimy.